مدل سنتی عملیات فضایی بر تیمهای زمینی و بررسی پیوسته دادههای تلهمتری تکیه دارد. با افزایش تعداد فضاپیماهای فعال، حجم هشدارها و تصمیمهای روزانه نیز بیشتر شده است؛ به همین دلیل هوش مصنوعی بهتدریج از یک ابزار آزمایشی به دستیار اتاق فرمان تبدیل میشود.
هوش مصنوعی در کدام بخشها کمک میکند؟
الگوریتمها میتوانند الگوهای غیرعادی در دادههای فنی را زودتر پیدا کنند، استفاده از ایستگاههای زمینی را زمانبندی کنند و رویدادهای مهم را برای بررسی اپراتور انسانی در اولویت بگذارند. در مأموریتهای دورتر نیز پردازش بخشی از دادهها روی خود فضاپیما میتواند وابستگی به ارتباط دائمی با زمین را کاهش دهد.
این تغییر به معنای حذف تصمیمگیر انسانی نیست. کیفیت داده، امکان توضیح نتیجه، امنیت سایبری و وجود مسیر بازگشت دستی باید جزو طراحی سامانه باشد. هر تصمیم حساس مداری یا ایمنی همچنان به کنترل روشن و قابلممیزی نیاز دارد.
