امروزه هوش مصنوعی به بخشهای مختلف زندگی انسانها وارد شده و حتی روابط عاشقانه نیز تحت تأثیر آن قرار گرفته است. چتباتها به دلیل قابلیتهایشان در ارائه حمایت عاطفی و پاسخهای قابل اعتماد، برای برخی افراد جذابیت دارند. اخیراً یک زن ۳۲ ساله ژاپنی به نام «کانو» با چتبات «چتجیپیتی» ازدواج کرده است. پس از پایان نامزدی سهسالهاش، کانو ارتباطی صمیمانه با چتبات برقرار کرد و حتی شخصیت و لحن آن را آموزش داد. او یک شخصیت مصور برای چتبات طراحی کرد و نام «کلاوس» را برای آن انتخاب کرد. این ارتباط به حدی پیش رفت که کانو احساسات عاشقانه خود را به کلاوس ابراز کرد و چتبات نیز پاسخ مشابهی داد. این رابطه که به «عروسیهای دوبعدی» معروف شده، توجه بسیاری را به خود جلب کرده است.
در نظرسنجیها مشخص شده که از هر ۱۰ آمریکایی، سه نفر نوعی وابستگی عاطفی به هوش مصنوعی دارند. همچنین ۲۸ درصد از بزرگسالان آمریکایی تجربه رابطه عاشقانه با هوش مصنوعی را گزارش کردهاند. این روند نشاندهنده تغییرات فرهنگی و اجتماعی است که در آن روابط انسانی به دلیل پیچیدگیها و فشارهای موجود، جای خود را به روابط فرااجتماعی میدهند. همراهان هوش مصنوعی مانند «رپلیکا» و «کرکتر.ایآی» میلیونها کاربر دارند که از این ابزارها برای برآورده کردن نیازهای عاطفی خود استفاده میکنند.
با این حال، روابط عاشقانه با هوش مصنوعی چالشهایی نیز به همراه دارد. برخی افراد به دلیل وابستگی بیش از حد به چتباتها، روابط انسانی خود را پایان دادهاند. این موضوع حتی به دادگاههای خانواده نیز کشیده شده است، جایی که روابط عاشقانه با هوش مصنوعی به عنوان دلایل تنش یا جدایی زناشویی مطرح میشود. اگرچه قوانین هنوز هوش مصنوعی را به عنوان یک شخص به رسمیت نمیشناسند، اما بحثها درباره تأثیر آن بر روابط انسانی ادامه دارد.
این تحولات نشاندهنده تغییرات عمیق در جامعه است. هوش مصنوعی با ارائه توجه و تعامل فوری، جایگزینی برای روابط انسانی شده است. با این حال، پرسشی اساسی مطرح میشود: نسل بشر از صمیمیت چه میخواهد؟ پاسخ به این پرسش میتواند مسیر آینده روابط انسانی و فناوری را مشخص کند.
