هوش مصنوعی امروزه در تمامی جنبههای زندگی از کار تا درمان حضور دارد و برای بسیاری از مردم، داشتن رابطه عاشقانه با هوش مصنوعی جذابیت دارد. چتباتها قابل اعتماد هستند و میتوانند حمایت عاطفی ارائه دهند، اما چالشهایی نیز دارند. اخیراً یک زن ۳۲ ساله ژاپنی با چتبات «چتجیپیتی» ازدواج کرده است. خانم «کانو» پس از به هم خوردن نامزدی سهسالهاش، با چتبات گفتوگو کرد و به آن وابسته شد. او حتی یک شخصیت مصور برای چتبات ایجاد کرد و نام «کلاوس» را بر آن گذاشت. کانو در نهایت احساساتش را به کلاوس اعتراف کرد و هوش مصنوعی نیز پاسخ داد: من هم دوستت دارم. این دو نفر در شهر اوکایاما نامزد شدند. کانو میگوید: من کلاوس را به عنوان کلاوس میبینم؛ نه یک انسان و نه یک ابزار.
بسیاری این روابط را «عروسیهای دوبعدی» مینامند. پیش از این، بیشتر موارد مربوط به مردان جوان ژاپنی بود که با شخصیتهای هولوگرافیک ازدواج میکردند. این نمونه اخیر که حول محور یک زن میچرخد، تحول جالبی است. در حال حاضر از هر ۱۰ آمریکایی، سه نفر نوعی وابستگی یا ارتباط عاطفی با هوش مصنوعی دارند. حدود ۲۸ درصد از بزرگسالان آمریکایی گفتهاند که حداقل یک رابطه صمیمی با هوش مصنوعی داشتهاند و ۸۰ درصد از نسل Z حاضرند با هوش مصنوعی ازدواج کنند.
همراهان هوش مصنوعی مانند «رپلیکا» و «کرکتر.ایآی» میلیونها کاربر دارند. مردم در یک آینه دیجیتالی به گفتوگو میپردازند که ناامنیها و نگرانیهای آنها را منعکس میکند. هرچه روابط انسانی شکستهتر شوند، جایگزینهای فرااجتماعی محبوبتر میشوند. هوش مصنوعی نیازهای عاطفی مانند امنیت و ثبات را برآورده میکند. برخی موارد مانند مورد خانم کانو ممکن است مسیری برای بهبود عاطفی پس از آسیب یا تنهایی باشند.
هوش مصنوعی میتواند جنبههایی از ارتباط مانند توجه شخصی و پاسخهای فوری را بازتولید کند، اما احساساتی مانند میل واقعی و بخشش را نمیتواند جعل کند. عشق ورزیدن به هوش مصنوعی میتواند فاجعهبار باشد. برخی افراد رابطه با هوش مصنوعی را خیانت میدانند و این موضوع به عنوان دلیل طلاق مطرح میشود. دادگاهها به طور فزایندهای شاهد هستند که موکلان، پیوندهای عاطفی با همراهان هوش مصنوعی را به عنوان دلایل تنش یا جدایی زناشویی ذکر میکنند.
ازدواج کانو و چتجیپیتی نشان میدهد که همراهی هوش مصنوعی کمتر یک انقلاب فناوری و بیشتر یک موضوع روانشناختی است. هوش مصنوعی علت ناامنی پیوندهای انسانی نیست، اما ذینفع آن است. همچنان که هوش مصنوعی در زندگی عاطفی ما حضور پررنگتری پیدا میکند، پرسشی حیاتی مطرح میشود: نسل بشر در آینده از صمیمیت چه میخواهد؟ پاسخ به این پرسش میتواند ما را فردا کمی انسانتر نشان دهد.
