میزان پایین سرانه مطالعه در کشور با تعداد جامعه دانشگاهی و تحصیلکرده، رابطه منطقی ندارد. هرچند آمار دقیقی در این زمینه وجود ندارد، اما پایین بودن سرانه مطالعه بر همگان روشن است. زندگی شهری و اختصاص زمان زیادی به فعالیت اقتصادی، باعث شده تا بسیاری از ما فرصت کافی برای مطالعه نداشته باشیم. با شروع هفته کتاب و کتابخوانی، یکی از موضوعاتی که مطرح شده، فقدان کتابخانههای شبانهروزی در سراسر کشور است. کتابخانههای موجود معمولاً تا ساعت 24 خدمات ارائه میدهند و در شهرهای بزرگ مانند مشهد، اصفهان و تبریز، خدمات عمدتاً طبق ساعات اداری است. کتابخانههای دانشگاهها نیز خدمات شبانهروزی ندارند و معمولاً تا ساعت 17 باز هستند. کتابخانههای شهرداری نیز نهایتاً تا ساعت 23 فعالاند.
در سال 1390، کتابخانه ملی تصمیم گرفت شیفت شب را به خدمات خود اضافه کند، اما این اقدام در دوره مدیریت جدید به دلیل مدیریت انرژی متوقف شد. دانشجویان و پژوهشگران بارها خواستار بازگشایی شیفت شب شدهاند، اما به نتیجهای نرسیدهاند. کمبود بودجه و مسائل امنیتی از دلایل تعطیلی شیفت شب عنوان شده است. همزمان با هفته کتاب، دانشجویان در فضای مجازی از تجربیات خود گفتند. یکی از دانشجویان به پیشرو بودن تصمیم برقراری شیفت شب کتابخانه ملی اشاره کرد و گفت که این اقدام در منطقه بیسابقه بود. اما به جای توسعه این خدمت، خدمات شبانه به ساعت 12 شب محدود شد. در حالی که بسیاری از کشورها به سمت کتابخانههای شبانهروزی رفتهاند، ایران این خدمت را محدود کرده است.
یکی از کاربران درباره تجربه خود از شبانهروزی شدن کتابخانه دانشگاه شیراز در دهه 70 نوشت که این اقدام بسیار جلوتر از زمان خود بود. او به اقدامات دکتر سیروس جوادپور اشاره کرد که باعث شد کتابخانه به مکانی برای گفتوگوها و بحثهای درسی تبدیل شود. به لطف این اقدامات، دانشجویان توانستند به منابع بیشتری دسترسی پیدا کنند و موضوعات جذابی برای پژوهش انتخاب کنند. برخی کاربران نیز از برخوردهای عجیب مسئولان کتابخانهها برای تعطیل کردن کتابخانهها گفتند. محمدعلی اسماعیلزاده اصل، استاد دانشگاه شریف، نیز تعطیلی شبانه کتابخانهها را به بهانه نداشتن بودجه غیرقابل قبول دانست و تأکید کرد که راه حل مسائل کشور اولویت دادن به دانش و یادگیری است.
