مطالعهای در دانشگاه متروپولیتن اوساکا نشان داده است که پاکسازی پلاکهای آمیلوئید با داروی لکانِمِب نمیتواند سیستم گلیمفاتیک مغز را ترمیم کند. این یافتهها فرضیههای قدیمی درباره درمان آلزایمر را به چالش کشیده و نشان میدهد که پلاکهای آمیلوئید ممکن است تنها نشانهای از بیماری باشند و نه علت اصلی آن. برای دههها، تمرکز پژوهشها بر حذف تودههای پروتئینی بتا-آمیلوئید از مغز بیماران بوده است، اما این رویکرد به تنهایی برای بازیابی سلامت مغز کافی نیست. این تحقیق نشان میدهد که حتی با از بین بردن این پلاکها، سیستم پاکسازی طبیعی مغز، یعنی سیستم گلیمفاتیک، فعال نمیشود. این سیستم برای عملکرد صحیح به پالسهای مایع مغزی-نخاعی وابسته است و در بیماران آلزایمر دچار اختلال میشود.
در این مطالعه، ۱۳ بیمار با داروی لکانِمِب تحت درمان قرار گرفتند و تغییرات مغزی آنها با اسکن MRI پیگیری شد. دکتر تاتسوشی اورا، از محققان پروژه، اظهار داشت که حتی با کاهش سطح پروتئین بتا-آمیلوئید، عملکرد سیستم گلیمفاتیک در کوتاهمدت بهبود نمییابد. این یافتهها بر پیچیدگی بیماری آلزایمر تأکید میکنند و هنوز مشخص نیست که آیا پلاکهای آمیلوئید و پروتئینهای تاو علت مستقیم بیماری هستند یا نتیجه یک فرآیند آسیبشناختی دیگر.
اگرچه داروی لکانِمِب در کاهش تجمع آمیلوئید موفق عمل کرده است، اما شاخصهای عملکرد سیستم گلیمفاتیک حتی پس از سه ماه درمان بهبود نیافت. تیم تحقیقاتی نتیجهگیری کرد که درمانهای اصلاحکننده بیماری ممکن است بتوانند پلاکها را کاهش داده و روند زوال شناختی را کند کنند، اما قادر به بازگرداندن آسیبهای عصبی موجود نیستند. این یافتهها نشان میدهد که پلاکهای آمیلوئید ممکن است بیشتر یک نشانه از بیماری باشند تا علت اصلی آن، و بر اهمیت تشخیص زودهنگام نشانگرهای زوال عقل تأکید میکند.
