چرا در سینما پاپکورن میخوریم؟ دلایل آن فراتر از حدس و گمانها است.
در آغاز، صاحبان سینما خوردن پاپکورن را «بیفرهنگی» به شمار میآوردند و از آن تنفر داشتند. اما چگونه پاپکورن به «بلیت دوم» سینما تبدیل شد؟
احتمالاً شما نیز هنگام ورود به لابی تاریک سینما، بوی آشنا و خوشایند پاپکورن را استشمام کردهاید. بسیاری از تماشاگران در لابی سینما در انتظار خرید پاپکورن هستند و این حس را دارند که پاپکورن جزئی جداییناپذیر از تجربه تماشای فیلم است. این پیوند عمیق میان یک خوراکی ساده و تجربه سینما نتیجه تاریخچهای طولانی است که در آن عوامل اقتصادی، فرهنگی و روانشناسی در کنار هم قرار گرفتهاند.
پاپکورن، برخلاف تصور عمومی، اختراعی از قرن بیستم نیست و تاریخچه آن به هزاران سال پیش برمیگردد. باستانشناسان در مناطق مختلفی از آمریکای مرکزی نشانههایی یافتهاند که نشان میدهد اقوام بومی آمریکا از دیرباز از ذرت پفکرده در آیینهای مذهبی خود استفاده میکردند.
با این حال، پاپکورن تا قرن نوزدهم هیچ ارتباطی با سینما نداشت و بیشتر در فستیوالها و خیابانها عرضه میشد. نقطه عطف این داستان، اختراع دستگاهی توسط چارلز کرِیتِرز در سال ۱۸۹۳ بود که به تولید سریع و آسان پاپکورن کمک کرد. این اختراع به تدریج موجب شد که پاپکورن به یکی از خوراکیهای محبوب تماشاگران سینما تبدیل شود.
سالنهای سینما در اوایل قرن بیستم بیشتر شبیه سالنهای تئاتر بودند و صاحبان آنها اجازه نمیدادند که خوراکی در داخل سالنها مصرف شود. اما با افزایش علاقه تماشاگران به پاپکورن، سینماها تصمیم به تغییر رویه خود گرفتند و به تدریج غرفههای فروش پاپکورن را در لابیها راهاندازی کردند.
امروزه، بسیاری از افراد بر این باورند که سود اصلی سینماها از فروش بلیت تأمین میشود، در حالی که واقعیت این است که بخش زیادی از درآمد حاصل از فروش بلیت به استودیوها و شرکتهای پخش میرسد و سود فروش خوراکیها به طور کامل به سالنهای سینما تعلق دارد.
علاوه بر این، بوی خاص پاپکورن که به عنوان یک عامل جذبکننده عمل میکند، به ایجاد حس نوستالژی در تماشاگران کمک میکند. این وضعیت به گونهای است که حتی اگر تماشاگران گرسنه نباشند، به خرید پاپکورن تمایل پیدا میکنند.
در نهایت، پاپکورن به دلیل ویژگیهای منحصر به فرد خود، از سایر خوراکیها متمایز شده و به جزء جداییناپذیر تجربه سینما تبدیل شده است.
